X
تبلیغات
آهوی وحشی - از شهریار به تضمین شعری از سعدی

آهوی وحشی

ای کلک هنر نقش دل انگیــــــز خدایی       حیف باشدمه من کاینهمه از مهر جدایی

گفته بودی جگرم خون نکنی باز کجایی      من ندانستم ازاول که تو بی مهرووفا

                              عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی

 

مدعی طعنه زند در غم عشق تو زیادم      وین نداند که من از بهر عشـــــق تو زادم

نغمه ی بلبل شیراز نرفته است زیـادم       دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

                              باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

 

تیر را قوت پرهیز نباشـــد زنشـــــــانه         مرغ مسکین چه کند گر نرود در پی دانه

پای عاشق نتوان بست با فسون و فسانه    ای که گفتی مرو انـــدر پی خوبان زمانه

                             ما کجاییم در این بهر تفکر تو کجایی

 

تا فکندم بسر کوی وفــــــــا رخت اقــامت    عمر بی دوست ندامت شد و با دوست غرامت

سرو جان و زر و جا همه گو رو،بسلامت   عشق و درویشی و انگـــــشـت نمایی و ملامت

                            همه سهل است تحمل نکنم بار جدایی

 

درد بیمار نپرسند بشهــــــر تو طبیـبان        کس در این شهر ندارد سر تیمار غریبان

نتوان گفت غم از بیم رقیبان به حبیبان       حلقه به در نتوانم زدن از بیـــم رقیـبـــان

                          این توانم که بیایم به سر کویت به گدایی

 

گرد گلزار رخ تست غبار خــط ریحــان     چون نگارین خط تذهیب به دیباچه ی قرآن

ای لبت آیت رحمت دهنت نقطه ی ایمان   آن نه خالست و زنخدان و سر زلف پریشان

                            که دل اهل نظر برد که سریست خدایی

 

هر شب هجر برانم که اگر وصـــل بجویم       همه چون نی بفغان آیم و چون بجویم

لیک مدهوش شوم چون سر زلف تو ببویم     گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

                            چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

 

چرخ امشب که بکام دل ما ناخواسته کشتن   دامن ووصل تو بتــــوان بر رقیبان تو هشتن

نتوان از تو برای دل همســـایه گذشــــــتن    شمع را باید از این خانه به در بردن و کشتن

                         تا به همسایه نگوید که تو در خانه ی مایی

 

سعدی این گفت و شد از گفته ی خود باز پشیمان     که مریض غم تب عشق توهدر گوید و هزیان

شب تیره نهفتن نتوان ماه درخشان                         کشتن شمع چه حاجت بود از بیم رقیبان

                        پرتو روی تو گوید که تو در خانه ی مایی

 

نرگس مست تو مستوری مردم نگریزد        دست گلچین نرسد تا گلی از شاخ بچیند

جلوه کن جلوه کهخورشید بخلوت بشیند       پرده بردار که بیگانه خود آن روی نبیند

                         تو بزرکی و در آیینه ی کوچک ننمایی

 

نازم آن سر که چو گیسوی تو در ای تو ریزد    نازم آن پای که از کوی وفای تو نخیزد

شهریار آن نه که با لشکر عشق تو ستیزد      سعدی آن نیست که هرگز زکمند تو گریزد

                         که بدانست که در بند تو خوشتر ز رهایی

+ نوشته شده در پنجشنبه 9 اسفند1386 17:28 توسط امیر |


DESIGN BY : NIGHT SILENCE X

با سلام
این وبلاگ تلاشی است برای گرد آوری زیباترین شعر های فارسی
سر بلند باشید


صفحه نخست
پست الکترونیک



نوشته های پیشین

آذر 1387

آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386



پیوندها

شعر . مناجات .جملات زیبا
خلوت شاعرانه
پروانه ی سوخته
آزادی زن
قالب های نایت اسکین


    تعداد بازديدها:

Design by : Night Skin