يا تن رسد به جانان يا جان ز تن برآيد

بگشاى تربتم را بعد از وفات و بنگر

                 کز آتش درونم دود از کفن برآيد

بنماى رخ که خلقى واله شوند و حيران

              بگشاى لب که فرياد از مرد و زن برآيد

جان بر لب است و حسرت در دل که از لبانش

             نگرفته هيچ کامى جان از بدن برآيد

از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم

            خود کام تنگدستان کى زان دهن برآيد

گويند ذکر خيرش در خيل عشقبازان

           هر جا که نام حافظ در انجمن برآيد

بيا کز چشم بيمارت هزاران درد برچينم

الا اى همنشين دل که يارانت برفت از ياد

مرا روزى مباد آن دم که بى ياد تو بنشينم

جهان پير است و بي بنياد از اين فرهادکش فرياد

که کرد افسون و نيرنگش ملول از جان شيرينم

 تاب آتش دورى شدم غرق عرق چون گل

بيار اى باد شبگيرى نسيمى زان عرق چينم

جهان فانى و باقى فداى شاهد و ساقى

که سلطانى عالم را طفيل عشق مي بينم

گر بر جاى من غيرى گزيند دوست حاکم اوست

حرامم باد اگر من جان به جاى دوست بگزينم

صباح الخير زد بلبل کجايى ساقيا برخيز

که غوغا مي کند در سر خيال خواب دوشينم

شب رحلت هم از بستر روم در قصر حورالعين

اگر در وقت جان دادن تو باشى شمع بالينم

حديث آرزومندى که در اين نامه ثبت افتاد

همانا بي غلط باشد که حافظ داد تلقينم

  کس جای در این خانه ی ویرانه ندارد

                             دل را به کف هر که دهم باز پس آرد

                              کس تاب نگهداریِِِِِِ دیوانه ندارد

در بزم جهان جز دل حسرتکش ما نیست

آن شمع می سوزد و پروانه ندارد

                             دل خانه ی عشق است خدا را به که گویم

                              کارایشی از عشق کس این انه ندارد

گفتم:به من از تو چه در این دام نیفتی؟

گفتا:چه کنم؟دام شما دانه ندارد

                               در انجمن عاشقان ننهم پای

                               دیوانه سر صحبت فرزانه ندارد

تا چند کسی قصه ی اسکندر و دارا

ده روزه ی عمر این همه افسانه ندارد

                 طاق ابروى توام  قبله ى جان خواهد بود

سركشان را چو به صاف سرخم دستى نيست

                 سرما خاك دردردكشان خواهد  بود

پيش از آنى كه پر از خاك شود كاسه ى چشم

                چشم  ما در پى خوبان جهان خواهد  بود

تا  جهان  باقى و آئين محبت  باقى  است

                شعر حافظ  همه جا ورد زبان خواهد بود

هر كه از جوى خرابات  نخورد  آب  حيات

                گر گل باغ  بهشت  است  خزان خواهد بود

حافظا  چشمه ى  اشراق  تو  جاويدانى است

                 تا  ابد آب از اين  چشمه روان خواهد بود

صحبت   پير خرابات  تو  در يافته  ام

                 روحم از صحبت  اين  پير جوان خواهد بود

هر كجا زمزمه ى عشق و هماى شوقى است

                  به هوادارى  آن  سرو  روان خواهد  بود

تا چراگاه  فلك  هست و  غزالان نجوم

                  دختر  ماه  بر اين  گله  شبان خواهد بود

زنده، با   ياد   سر   زلف تو جان خواهم كرد

                  تا  نسيم  سحرى   مشك   فشان خواهد   بود

اى سكندر تو  به ظلمات ابد   جان بسپار

                  عمر    جاويد  نصيب  دگران خواهد  بود

شهريارا  به   گدايى  در  ميكده  ناز

                   كه    دلت   محرم اسرار نهان خواهد بود

                  وان دل كه با خود داشتم با دلستانم مي رود

من مانده ام مهجور از او بيچاره و رنجور از او

                  گويى كه نيشى دور از او در استخوانم مي رود

گفتم به نيرنگ و فسون پنهان كنم ريش درون

                  پنهان نمي ماند كه خون بر آستانم مي رود

محمل بدار اى ساروان تندى مكن با كاروان

                  كز عشق آن سرو روان گويى روانم مي رود

او مي رود دامن كشان من زهر تنهايى چشان

                 ديگر مپرس از من نشان كز دل نشانم مي رود

برگشت يار سركشم بگذاشت عيش ناخوشم

                 چون مجمرى پرآتشم كز سر دخانم مي رود

با آن همه بيداد او وين عهد بي بنياد او

                در سينه دارم ياد او يا بر زبانم مي رود

بازآى و بر چشمم نشين اى دلستان نازنين

                كشوب و فرياد از زمين بر آسمانم مي رود

شب تا سحر مي نغنوم و اندرز كس مي نشنوم

                وين ره نه قاصد مي روم كز كف عنانم مي رود

گفتم بگريم تا ابل چون خر فروماند به گل

                وين نيز نتوانم كه دل با كاروانم مي رود

صبر از وصال يار من برگشتن از دلدار من

                گر چه نباشد كار من هم كار از آنم مي رود

در رفتن جان از بدن گويند هر نوعى سخن

               من خود به چشم خويشتن ديدم كه جانم مي رود

سعدى فغان از دست ما لايق نبود اى بي وفا

                 طاقت نميارم جفا كار از فغانم مي رود

                         و گر  تيرم   زند    منت  پذيرم

کمان ابرويت را گو بزن تير

                        که پيش دست و بازويت  بميرم

غم گيتى گر از پايم درآرد

                       بجز ساغر که  باشد   دستگيرم

برآى اى آفتاب صبح اميد

                       که در دست  شب هجران اسيرم

به فريادم رس اى پير خرابات

                       به يک جرعه جوانم کن که پيرم

به گيسوى تو خوردم دوش سوگند

                       که  من از  پاىتو سر بر نگيرم

بسوز اين خرقه تقوا تو حافظ

                      که گر آتش شوم  در  وى  نگيرم

                                       صوفى  نشود  صافى تا  درنكشد جامى

گر پير مناجاتست وررند خراباتى

                                       هر كس قلمى رفته ست بر وى به سرانجامى

فردا كه خلايق را ديوان جزا باشد

                                        هركس عملى  دارد من  گوش به انعامى

اى بلبل اگر نالى من با تو هم آوازم

                                        تو عشق  گلى دارى  من عشق  گل اندامى

سروى به لب جويى گويند چه خوش باشد

                                       آنان كه نديدستند سروى  به لب  بامى

روزى تن من بينى قربان سر كويش

                                       وين عيد نمي باشد الا به هر ايامى

اى در دل ريش من مهرت چو روان در تن

                                       آخرزدعاگويى  ياد آر  به دشنامى

باشد كه تو خود روزى از ما خبرى پرسى

                                      ور  نه  كه  برد  هيهات  از  ما به تو پيغامى

گر چه شب مشتاقان تاريك بود اما

                                     نوميد نبايد بود  ازروشنى بامى

سعدى به لب دريا دردانه كجا يابى

                                   در  كام   نهنگان رو گر مي طلبى كامى

                         سر پيش هم آريم و دو ديوانه بگرييم

من از دل اين غار و تو از قله ى آن قاف

                         از دل بهم افتيم و به جانانه بگرييم

 دوديست در اين خانه كه كوريم ز ديدن

                        چشمى به كف آريم و به اين خانه بگرييم

 آخر نه چراغيم كه خنديم به ايوان

                       شمعيم كه در گوشه ى كاشانه بگرييم

من نيز چو تو شاعر افسانه ى خويشم

                        بازآ به هم اى شاعر افسانه بگرييم

از جوش و خروش خم وخمخانه خبر نيست

                        با جوش و خروش خم و خمخانه بگرييم

با وحشت ديوانه بخنديم و نهانى

                        در فاجعه ى حكمت فرزانه بگرييم

با چشم صدف خيز كه بر گردن ايام

                        خرمهره ببينيم و به دردانه بگرييم

بلبل كه نبوديم بخوانيم به گلزار

                       جغدى شده شبگير به ويرانه بگرييم

پروانه نبوديم در اين مشعله، بارى

                       بيگانه كند در غم ما خنده، ولى ما

 چشم خودى در غم بيگانه بگرييم

                       بگذار به هذيان تو طفلانه بگرييم

ما هم به تب طفل طبيبانه بگرييم

                     زودت ندهيم دامن از دست

بر آتش عشقت آب تدبير

                    چندان كه زديم بازننشست

از روى تو سر نمي توان تافت

                    وز روى تو در نمي توان بست

از پيش تو راه رفتنم نيست

                    چون ماهى اوفتاده در شست

سوداى لب شكردهانان

                   بس توبه صالحان كه بشكست

اى سرو بلند بوستانى

                  در پيش درخت قامتت پست

بيچاره كسى كه از تو ببريد

                   آسوده تنى كه با تو پيوست

چشمت به كرشمه خون من ريخت

                  وز قتل خطا چه غم خورد مست

سعدى ز كمند خوبرويان

                  تا جان دارى نمي توان جست

ور سر ننهى در آستانش

                  ديگر چه كنى درى دگر هست

                                          نور مهتابم كه در ويرانه ها افتاده ام

سايه پرورد بهشتم از چه گشتم صيد خاك ؟

                                         تيره بختي بين كجا بودم كجا افتاده ام

جاي در بستان سراي عشق ميابد مرا

                                         عندليبم از چه در ماتم سرا افتاده ام

پايمال مردمم از نارسايي هاي بخت

                                         سبزه ي بي طالعم در زير پا افتاده ام

خار ناچيزم مرا در بوستان مقفدار نيست

                                         اشك بي قدرم ز چشم آشنا افتاده ام

تا كجا راحت پذيرم يا كجا يابم قرار ؟

                                        برگ خشكم در كف باد صبا افتاده ام

بر من اي صاحبدلان رحمي كه از غمهاي عشق

                                        تا جدا افتاده ام از دل جدا افتاده ام

لب فرو بستم رهي بي روي گلچين و امير

                                         در فراق همنوايان از نوا افتاده ام

                                      آتشي در سينــــه دارم جاي دل

من كه با هر داغ پيـــــدا ساخـتم 

                                      سوختـــم از داغ نا پــيـــداي دل

همچو موجم يك نفس آرام نيست 

                                       بسكه طوفــــان زا بود درياي دل

دل اگر از من گـــرـيزد واي من  

                                       غم اگر از دل گـــــريزد واي دل

ما ز رسوايي بلـــــــند آوازه ايم

                                        نامور شد هر كه شد رسواي دل

خانه مور اســـت و منزلگاه بوم

                                        آسمـــــان با هـمـــت والاي دل

گنج منعم خرمن سيم و زر است   

                                       گنج عاشــــق گـوهر يكتاي دل

در ميان اشـــــــك نوميدي رهي     

                                      خنــدم از امیـــــــداری های دل

                                        عهد نابستن از آن به  که ببندی و نپایی

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

                                         باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی؟

ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه

                                         ما کجاییم در ین بحر تفکر تو کجایی؟

آن نه خالست و زنخدان و سر زلف پریشان

                                          که دل اهل نظر برد که سریست خدایی

پرده بردار که بیگانه خود این روی نبیند

                                        تو بزرگی و دراین آیینه ی کوچک ننمایی

حلقه بر در نتوانم زدن از دست رقیبان

                                       این توانم که بیایم به محملت به گدایی

عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت

                                      همه سهل است تحمل نکنم بار جدایی

روز  صحرا و سماع است و لب جوی و تماشا

                                    در همه شهر دلی نیست دگر  که بربایی

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

                                   چه بگویم غم از دل برود چون تو بیایی

شمع را باید ازین خانه به در بردن و کشتن 

                                  تا به همسایه نگوید که تو در خانه ی مایی

سعدی آن نیست که هرگز ز کمندت بگریزد

                                 که بدانست که در بند توخوشتر که رهایی

خلق گویند :برو دل دل به هوای دگری ده

                                 نکنم خاصه در اییام اتایک دو هوایی 

گفته بودی جگرم خون نکنی باز کجایی      من ندانستم ازاول که تو بی مهرووفا

                              عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی

مدعی طعنه زند در غم عشق تو زیادم      وین نداند که من از بهر عشـــــق تو زادم

نغمه ی بلبل شیراز نرفته است زیـادم       دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

                              باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

تیر را قوت پرهیز نباشـــد زنشـــــــانه         مرغ مسکین چه کند گر نرود در پی دانه

پای عاشق نتوان بست با فسون و فسانه    ای که گفتی مرو انـــدر پی خوبان زمانه

                             ما کجاییم در این بهر تفکر تو کجایی

تا فکندم بسر کوی وفــــــــا رخت اقــامت    عمر بی دوست ندامت شد و با دوست غرامت

سرو جان و زر و جا همه گو رو،بسلامت   عشق و درویشی و انگـــــشـت نمایی و ملامت

                            همه سهل است تحمل نکنم بار جدایی

درد بیمار نپرسند بشهــــــر تو طبیـبان        کس در این شهر ندارد سر تیمار غریبان

نتوان گفت غم از بیم رقیبان به حبیبان       حلقه به در نتوانم زدن از بیـــم رقیـبـــان

                          این توانم که بیایم به سر کویت به گدایی

گرد گلزار رخ تست غبار خــط ریحــان     چون نگارین خط تذهیب به دیباچه ی قرآن

ای لبت آیت رحمت دهنت نقطه ی ایمان   آن نه خالست و زنخدان و سر زلف پریشان

                            که دل اهل نظر برد که سریست خدایی

هر شب هجر برانم که اگر وصـــل بجویم       همه چون نی بفغان آیم و چون بجویم

لیک مدهوش شوم چون سر زلف تو ببویم     گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

                            چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

چرخ امشب که بکام دل ما ناخواسته کشتن   دامن ووصل تو بتــــوان بر رقیبان تو هشتن

نتوان از تو برای دل همســـایه گذشــــــتن    شمع را باید از این خانه به در بردن و کشتن

                         تا به همسایه نگوید که تو در خانه ی مایی

سعدی این گفت و شد از گفته ی خود باز پشیمان     که مریض غم تب عشق توهدر گوید و هزیان

شب تیره نهفتن نتوان ماه درخشان                         کشتن شمع چه حاجت بود از بیم رقیبان

                        پرتو روی تو گوید که تو در خانه ی مایی

نرگس مست تو مستوری مردم نگریزد        دست گلچین نرسد تا گلی از شاخ بچیند

جلوه کن جلوه کهخورشید بخلوت بشیند       پرده بردار که بیگانه خود آن روی نبیند

                         تو بزرکی و در آیینه ی کوچک ننمایی

نازم آن سر که چو گیسوی تو در ای تو ریزد    نازم آن پای که از کوی وفای تو نخیزد

شهریار آن نه که با لشکر عشق تو ستیزد      سعدی آن نیست که هرگز زکمند تو گریزد

                         که بدانست که در بند تو خوشتر ز رهایی

در سرم سودای جامی بی زوال

پرسه ای آغاز کردیم در خیال

دل به یاد آورد ایام وصال

از جدایی یک دوسالی می گذشت

یک دوسال از عمر رفتُ برنگشت

دل به یاد آورد اول بار را خاطرات اولین دیدار را

آن نظر بازیان اسرار را آن دو چشم مست آهو وار را

همچون رازی مبهمُ سربسته بود

چون من از تکرار او هم خسته بود

آمدُ هم آشیان شد با منُ

هم نشین هم زبان شد با منُ

خسته جان بودمُ جان شد با منُ

نا توان بودم توان شد با منُ

دامنش شد خوابگاه خستگی

این چنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر

وای از آن عمری که با او شد بسر

مست او بودم زدنیا بی خبر

دم به دم این عشق می شد بیشتر

آمدُ در خلوتم دم ساز شد

گفت و گو ها بین ما آغاز شد

گفتمش در عاشقی پا برجاست دل

گر گشایی چشم دل زیباست دل

گر تو ذو رقمان شوی دریاست دل

بی تو شام بی فرداست دل

دل ز عشق تو ویران شده

در پی عشق تو سرگردان شده

گفت در عشقت وفا دارم بدان

من تورا بس دوست می دارم بدان

شوق وصلت را بسر دارم بدان

چون تویی مخمور خمّارم بدان

با تو شادی می شود غم های من

با تو زیبا می شود فردای من

گفتمش عشقت به دل افسون شده

دل ز جادوی رخت افسون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده

عالم از زیباییت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش

طعم بوسه برد از سرم عقلُ هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود

بهر کس جز او در این دل جا نبود

دیده جز بر روی او بینا نبود

همچون گل من هیچ گل زیبا نبود

خوبی او شهره ی آفاق بود

در نجابت در نکوهی طاق بود

روزگار اما وفا با ما نداشت

طاقت خوشبختی مارا نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت

بی گمان از عشق ما پروا نداشت

آخر این قصه هجران بودُ بس

حسرتُ درد فراوان بودُ بس

یار مارا از جدایی غم نبود

در غمش مجنونُ عاشق کم نبود

بر سر پیمان خود محکم نبود

سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست

ساده هم آن عهدُ پیمان را شکست

بی خبر پیمان یاری را گسست

این خبر ناگاه پشتم را شکست

آن کبوترعاقبت از بند رفت

رفتُ با دلداری دیگر عهد بست

با که گویم او که هم خون من است

خصم جانُ تشنه ی خون من است

بخت بد بین وصل او قسمت نشد

این گدا مشمول آن رحمت نشد

آن طلا حاضر به این پیوند نشد

عاشقان را خوش دلی تقدیر نیست

با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

از غمش با دودُ دم همدم شدم

باده نوش غصه ی او من شدم

مستُ مخمورُ خراب از غم شدم

ذره ذره آب گشتم کم شدم

آخر آتش ز دل دیوانه را

سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من از عشق من گذشتی خوش گذر

بعد از این حتی تو اسمم را مبر

خاطراتم را تو بیرون کن زسر

دیشب از کف رفت فردا را نگه

آخر این یک بار بشنو از من پند

بر منُ بر روزگارم دل مبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه زود

عشق دیرین گسسته تارُپود

گرچه آب رفته باز آید به رود

ماهی بی چاره اما مرده بود

بعد از این هم آشیانت هر که هست

باش با او یاد تو مارا بس است

نبود در تار و پودش              دیدی گفت عاشقه عاشق

  نبودش     

امشب همه جا حرف   از آسمون  و مهتابه  ،  تموم  خونه  دیدار این خونه

فقط   خوابه  ، تو كه  رفتی هوای  خونه تب داره  ،  داره   از درو دیوارش غم

عشق  تو  می باره ، دارم  می میرم از بس غصه  خوردم ،  بیا بر گرد تا ازعشقت

نمردم،  همون  كه فكر  نمی كردی  نمونده پیشت، دیدی رفت ودل ما رو سوزوندش

حیات  خونه دل می گه  درخت ها همه خاموشن،  به جای  كفتر و  گنجشك  كلاغای

سیاه پوشن  ،  چراغ   خونه  خوابیده  توی  دنیای  خاموشی  ،   دیگه  ساعت رو

طاقچه  شده كارش  فراموشی   ،  شده  كارش فراموشی  ،  دیگه  بارون  نمی

باره   اگر  چه  ابر سیاه  ،  تو كه   نیستی  توی  این  خونه ،   دیگه  آشفته

بازاریست  ،  تموم   گل ها  خشكیدن  مثل  خار  بیابون ها ،  دیگه  از

رنگ  و رو رفته ،  كوچه  و  خیابون ها  ،،، من گفتم و یارم گفت

گفتیم  و  سفر كردیم، از دشت  شقایق ها،با عشق گذركردیم

گفتم  اگه  من مردم  ، چقدر  به من وفاداری، عشقو

به  فراموشی  ،چند  روزه  تو می سپاری

گفتم  كه تو  می دونی،سرخاك

تو  می  میرم  ،  ولی

تا  لحظه  مردن

نمی  گیرم

دل  از

تو

لحظه هاي کاغذي را، روز و شب تکرار کردن
خاطرات بايگاني،زندگي هاي اداري

آفتاب زرد و غمگين ، پله هاي رو به پايين
سقفهاي سرد و سنگين ، آسمانهاي اجاري

با نگاهي سر شکسته،چشمهايي پينه بسته
خسته از درهاي بسته، خسته از چشم انتظاري

صندلي هاي خميده،ميزهاي صف کشيده
خنده هاي لب پريده ، گريه هاي اختياري

عصر جدول هاي خالي، پارک هاي اين حوالي
پرسه هاي بي خيالي، نيمکت هاي خماري

رو نوشت روزها را،روي هم سنجاق کردم:
شنبه هاي بي پناهي ، جمعه هاي بي قراري

عاقبت پرونده ام را،با غبار آرزوها
خاک خواهد بست روزي ، باد خواهد برد باري

روي ميز خالي من، صفحه ي باز حوادث
در ستون تسليتها ، نامي از ما يادگاري